Boekenpagina

Op de MEAO, al een poos terug, had ik de overweging om als onderwerp voor mijn examen Nederlands het te hebben over het gooien van de atoombom van Hiroshima te hebben. Met het werpen van 2 atoombommen (de 2e viel op de Japanse stad Nagasaki) capituleerde Japan en eindigde de Tweede Wereld Oorlog. Genoeg controverse met zo'n onderwerp, zo dacht ik, want de ramp zelf was een verschrikking.
Ik las delen van het boek "De man op de brug" van Gunter Anders. Uiteindelijk stapte ik af van het onderwerp, omdat ik het boek en het onderwerp aan de zware kant vond.
Destijds had ik citaten uit het boek bewaard.
Met het plaatsen van de citaten hier, los ik de belofte, iets over dat onderwerp de atoombom op Hiroshima te doen, in.
In etappes plaatste ik de citaten plaatsen. Al de citaten zijn geplaatst nu, en is het tijd om het artikel als één geheel te plaatsen

 

-Gebrek aan geweten is gelijk goed geweten is gelijk criterium van onschuld.
-Wantrouw het geweten als het eigen geweten.
-Wat er gebeurd is, is op onherroepelijke manier gebeurd; en wel om de reden dat hetzelfde gebeuren telkens weer naar ons toegehaald, telkens weer opgeroepen kan worden.
-Deze strijd is niet alleen onze taak, maar ook niet de taak van onze generatie, maar die van alle mensen na ons. Zij is ons noodlot.
-Waarlijk, de kloof tussen het type van de denkende mens van gisteren, en dat van vandaag is zo avontuurlijk breed, dat eeuwen die dag van vroeger en die vandaag scheiden. Husserls muzen manuscripten moesten later dor geestelijken gered worden en naar het buitenland worden gebracht. Zijn nadagen bewijzen dan nog dat hij al in het heden is doorgedrongen in onze tijd van vernietiging.
-In de zogenaamde experimentele explosies is dus ook het begrip "experiment" mee geëxplodeerd. De zogeheten "tests" zijn in feite een dagelijkse werkelijkheid. En aangezien zij het werkelijke leven schaden, het leven van hen die vandaag, morgen en overmorgen leven, aangezien zij het hele leven zelfs kunnen uitroeien, zijn deze proeven een vorm van oorlog. Inderdaad; experimenten zijn een oorlog tegen het leven. "Oorlog is een voortzetting van de politiek met andere middelen." Thans geldt het omgekeerde van deze uitdrukking. Wat thans ten onrechte Vrede wordt genoemd, is een voortzetting of voorbereiding van de oorlog met andere middelen.
-Heeft u die levenloze planeet vóór u gezien? Goed, dan vraag ik u, hebben uw buren, of onze ouders en uw ouders voor zulk een einde geleefd? Hebben zij daarvoor allerlei lasten op zich genomen> Daarvoor vreugde en hoop gekoesterd? En wij leven daarvoor? En de duizenden kinderen op dit plein: heeft u ze daarvoor ter wereld gebracht?
-Als wij, zoals we hier doen, atoomcontroles eisen, dan moeten wij tegelijk een beperking van het souvereniteitsprincipe eisen.
-Hier lag eens een stad.
Steden hebben namen,
Puin en as hoop - amen -
doodgeblakerd gat.
Alleen die hierheen
gisteren nog kwamen
liggen heden - amen -
onder steen.
Raak ze niet meer aan.
Lees uit hun reclame
wat gijzelf U - amen -
hier hebt aangedaan.
-De bom – uitwerking te vergelijken met een heden ‘tactisch’ atoomwapen – ontplofte op 6 augustus 1945 om 8.30 uur op een hoogte van 66 meter. Hitte ontwikkeling 50 miljoen graden.
Aantal inwoners op de dag van de catastrofe zo’n 400.000 mensen, en aantal doden tot en met 1950: 282.000.
Overlevenden inclusief gewonden: 118.000. Ziektes van de overlevenden: bloedziekten (leukemie), keloïden (door verbranding veroorzaakte tumorachtige huidwoekeringen, leverziekten, caracten (staar in oog).
Deze getallen zonet ‘doorgevlogen.. En ze zelfs bij het overschrijven niet kunnen bevatten. Wat een vreselijk woord “doorvliegen”, want als met het zo opvat, vloog ook de bommenwerper door, met achterlating van slachtoffers.
-Neen, van wat er gebeurd is, kan ik niets zien. Zichtbaar zijn: de nieuwe huizen, en die verduisteringen, het gebeurde op dezelfde manier als in de kranten, of de gesprekken van de dag. Alles schijnt “neutraal” van tijd tot tijd te zijn, dat wil zeggen: alles ziet eruit of het er sinds een jaar en dag zo heeft gestaan. Het tegenwoordige vermomt zich as het “altijd zo geweest zijn” en wat schijnbaar zo is geweest overgroeit wat werkelijk geweest is. De geschiedenis wordt naar achteren vervalst, en dan nog door de geschiedenis zelf. (wederopbouw is tenslotte ook geschiedenis). Geschiedenis – de geschiedenis van haar zelfvervalsing, zij zijn de 200.000 die onder me liggen, in een door mensen gemaakt en nauwelijks opgegraven Pompeï.
-De morele voorwaarden voor waarnemen is op het ogenblik de voorstelling.
-Maar het gaat niet om mijn ervaring, maar om de algemeenheid van deze ervaring, en om haar duurzaamheid. Onze taak is die op te roepen.
-Neen, reiziger, zie af van Miyajma, zie af van Itsukushima en blijf hier! Blijf hier en wandel door de straten, wandel over de bruggen! En bedenk, waar je loopt, en waarover en over wie! En bedenk dat je niets van je ziet de werkelijkheid is. Werkelijk is misschien het feit, dat je het werkelijke niet meer ziet, dat je het werkelijke niet meer zien kàn. Sluit je ogen en verlaat je op je fantasieën. Want op hun ogen vertrouwen heden ten dage alleen nog indolenten.
Tijdrekening: de zesde augustus van het jaar Hiroshima, 1945, was de dag Nul. Deze dag waarop bewezen werd dat de wereldgeschiedenis misschien niet meer verder gaat. Dat we in elk geval in staat zijn de draad van de wereldgeschiedenis door te snijden. Deze dag heeft een nieuw tijdperk ingeluid in de wereldgeschiedenis. Een nieuw tijdperk, ook al zal het wezenlijke ervan misschien zijn, dat het niet zal bestaan. We leven in het jaar 13 van het onheil. Ik ben geboren in het jaar 43 vóór.
Kom zonet van de officiële herdenkingsplechtigheid. In de open lucht, onder een verblindend blauwe hemel. Op het anders lege plein, is het nu met mensen bedekt. Het is het plein waar “het” gebeurd is. En met als begin uur 8 uur ’s morgens.
Vooraan op de banken genodigden: vertegenwoordigers van provincies, kerken, het Hof, wij als officiële gasten, ook Indische, marine officieren. Boven onze hoofden, gruwelijk symbolisch, vliegtuigen. Als het moment aanbreekt, volledige stilte. Dan muziek. Chopin’s Marche Funèbre. Wat een vreemde onsterfelijkheid. Maar niet toepasselijk als treurmuziek voor 200.000 mensen. Deze muziek lijkt één enkele, en dan nog hooggeplaatste, ten grave te geleiden. Kransleggingen, redevoeringen, koorzang. Alles volstrekt zich met de starheid van een ritus.
De ceremonie werd zonder haperen afgewikkeld. De lucht was vervul van muziek en van het brommen der vliegtuigen, de kransleggingen en redevoeringen sloten zonder pauze bij elkaar aan: de levenden lieten geen voetbreedte van de grond. Desondanks vindt het gebeuren en scheuren om in dit dichte gebeuren door te dringen met zulk een geweld dat het het hele plein vulde en de ganse duur van de herdenking. Als gebeurtenis van de dag valt te melden: dat de daders deze dag met geen enkele krans hebben herdacht, en de slachtoffers met geen enkel woord.
-Jazeker, ook in dit kader heeft deze herdenking gestaan, zij was een demonstratie van het nooit – meer binnen een wereld van het nog altijd en het altijd – weer.
De omgeving is half verlicht. Zij bestaat uit het grote plein, de oevers van de rivieren, en de bruggen – de omgeving waar het gebeurd is, en daar heerst nu het gevoel van een feestdag. Het smartelijke is dat men niet eens, althans nauwelijks, beweren kan dat dit het gevoel der overgeblevenen is.
“Overgeblevenen” zijn er hier maar weinig. Wat hier aan – en afgaat bestaat uit “opvolgers”: het is slechts de nieuwe bezetting.
-Zo net gehoord dat de man, hoewel hij erkend is als tuk Hiroshima, niet tot de “echte” slachtoffers van de catastrofe wordt gerekend. Dat hij slechts (dit slechts is het vreselijkste woord dat ik ooit heb gehoord) in de oorlog zo is toegetakeld. Men voegt er aan toe dat er zelfs boze tonden zijn die hem als een zwendelaar beschouwen en hem aanduiden met een woord dat “oorlogswinstmaker” betekent.
Mij laat dat koud, het neemt me ook niet tegen hem in. Ook als hij geen “echt” slachtoffer is, geen slachtoffer van de laatste variant van de massamoord, dan staat hij nog altijd op de brug die naar de oever van deze variant leidt. Als het vandaag eens was gebeurd. Ja, als vandaag de stad was verwoest, dan zou de daartoe gebruikte bom als een “schone” zijn gekarakteriseerd.
Slagzin voor vandaag: temmen der producten. De doden zijn dood. Maar de levenden hebben “het” niet beleefd – dat zijn de huidige bewoners van Hiroshima, die natuurlijk een grote meerderheid vormen. En deze volgende “bezetting” van Hiroshima heeft er kennelijk genoeg van, al maar weer over “het” te horen praten. De catastrofe is als onderwerp impopulair geworden. Om die reden is de stad al evenmin gelukkig met de slachtoffers die als “incarnaties” van het thema en als onvrijwillige gedenkteken rondlopen, als met mensen die met opzet het thema niet kunnen laten rusten.
-Het schaamtegevoel van vandaag: schaamte over wat mensen mensen hebben kunnen aandoen: in feite dus over wat wij elkaar kunnen aandoen, en dus over het feit ook een mens te zijn.
Vreemde werkverdeling: zij hebben het gedaan, en anderen blozen van schaamte. Rouwbeklag wordt de doden niet gegund. De strijd tegen het atoomgevaar moet ook op het front van de taal worden uitgevochten. Niet de atoomwapens alleen moeten worden afgeschaft, ook de uitdrukking atoomwapens.
-In het boek van Kissinger vind ik de volgende zin: “atoomwapens zijn, als we afzien van de 2 boven Hiroshima en Nagasaki ontplofte bommen, tot op de van vandaag.. niet gebruikt..”
Een leugen die zich als waarheid vermomt.
-Voorbeeld van een verhaal: “toen ik bijkwam, was ik erg verbrand. En ook mijn vrouw zag er verschrikkelijk uit. We klommen omhoog uit het puin. Toen struikelde mijn vrouw ergens over. Een man.
We schaamden ons om mensen te zijn.
-Toen de vuurbal, die helderder scheen dan 1000 zonnen, was los gebliksemd boven de daken van de stad – en ziet: waar daken waren geweest, daar waren er geen meer – toen verhieven de zuchten, de kreten, en de klachten zich in de lucht boven de plek der verwoesting en togen op weg, om het oor van de dader te zoeken.
-Misschien zal één van u, hulpelozen, in het ziekenhuis, deze regels ooit lezen. Als degenen die ons hier naar toe hebben gestuurd ooit zullen kunnen meewerken om een herhaling te voorkomen van wat u is overkomen, dan moeten we op hen het beeld van uw lijden overdragen.
Gij zijt onze bondgenoten. En gij kunt ons helpen. Alleen door het feit van Uw bestaan, en door dit beeld. En deze hulp moeten we inroepen.
- Aankomst in een ontzettende atmosfeer, een glinsterende middenstof, half water, half vuur. Ik moet oppassen dat ik niet omval, bestaan is een prestatie. Onmogelijk, volledig te begrijpen waar je bent. In Nagasaki dus.
-Bloedbaden als dreigementen tegen derden, en doden als materiaal om te dreigen.
-De reinheid van mededelingen deelt zich mee aan het medegedeelde zelf. Het vreemde is zodoende een deel van de vertrouwde wereld.
-Daar zijn ze weer, de kinderen van vandaag, die hun puinsteden van gisteren al vergeten zijn, en die puinsteden van morgen nooit zullen zien, omdat de tijd om te zien hun niet gegund zal worden.
-Aan die man op de brug denk ik. Ook hier. Ook vandaag. Want ook voor hier staat hij op de brug naar de toekomst. En ook voor vandaag.
(16-8-1986)


 

Dit artikel is niet een recensie, maar eerder het benoemen van een mooie boekenreeks, boeken over onderwerpen, uitgegeven door de ANWB.
De titels zijn Mensen, Aarde, Heelal, Dieren, Vogels, Oceanen, Planten.

 

 

Mensen
Door de uiteenlopende invalshoeken en zijn volledigheid is Mensen de meest complete gids die kan helpen te doorgronden wie we zijn.
Mensen biedt een compleet beeld van ons leven, van de complexe werking van ons lichaam en de verschillende levensfasen die we doorlopen, tot de buitengewone kracht van onze geest.
De auteur Robert Winston en zijn team behandelen ons gedrag als individuen en als leden van onze mooie maar ingewikkelde samenleving. Zij gaan in op uiteenlopende gewoonten en rituelen, kunstuitingen en religies. talen en technieken. Zij maaken kleurrijke profielen van de vele volkeren die de Aarde rijk is.
Geinspireerd door dit boek schreef ik het artikel "Waar ben ik optimistisch over en waarom?"

 

Vogels
Van de lichtgewicht kolibries tot de grote albatrossen toont Vogels de indrukwekkende wereld van deze gevleugelde dieren. De wereld van de vogels geeft een verbazendwekkende variates, met een enorme verscheidenheid aan kleuren. Hun eigenschap van kunnen vliegen heeft de mens altijd aangesproken, en zijn de vogels een inspiratiebron. Het boek Vogels vertelt over de kenmerken, leefgebieden, biologie en gedrag van meer dan 1000 vogelsoorten. Het is een fascinerende, maar ook kwetsbare vogelwereld.

 

Heelal
Ik teken de uitspraak over van Albert Einstein:
"Kijk naar de sterren en leer daarvan."
Het boek Heelal is een indrukwekkkende reis naar de grenzen van het universum, met de Zon en de Aarde als vertrekpunt. Met behulp van de nieuwste inzichten beschrijft het boek de processen en mechanismen voor het ontstaan en de ontwikkeling van het universum.
In heldere taal wordt uitgelegd wat er in het heelal te zien is, en is Heelal ook een visuele gids: mooie opnames van andere planeten, maar ook nevels en sterrenstelsels.

 

Aarde
Aarde is een baanbrekend standaard werk over de Aarde en al de facetten: geweld, kracht en schoonheid. 
Vulkanen met hun gevaren maar ook prachtige beelden, kloven onder zee, over aardbevingen, weelderige regenwouden, watervallen, ijzige poolkappen en veel meer.
Aarde toont de wereld met prachtige fotografische foto's en toont de schatten van de Aarde. Thematische pagina's tonen de wisselwerking tussen mens en milieu, en toont de gevaren door bevolkingsgroei en ontbossing.
Er is maar 1 aarde, reden te meer om daar zuinig op te zijn.

 

Oceanen

En hier teken ik de uitspraak van Jacques Cousteau:

"Als de zee ons eenmaal in haar greep heeft, houdt ze ons voor altijd in haar betoverende netten gevangen."
Oceanen onthult de raadselen en wonderen van de waterwereld, de zee. Van moeras tot oceaanbodem. Oceanen verklaart de kracht van de oceanen, en hun belang voor onze planeet. Oceanen vertelt van alle aspecten van de zee, zoals geologie van de zeebodem, maar ook de interactie tussen oceanen en atmosfeer.
Van koraa─║riffen tot getijdengolfen. Maar Oceanen laat ook kennismaken met de vele bewoners van de zee, dieren en planten, en is daardoor allesomvattend in zijn omvang en visule impact.

 

 

Dieren


Dieren is een ongewoon veelomvattende encyclopedie Dieren, over de diversiteit van dieren, hun evolutie. We verkennen de anatomie van dieren, de levenscycli, en ook de classificatie. Met prachtige illustraties wordt het dierenrijk tot leven gebracht. We zien hun leefomgeving en de gevaren waaraan de dieren het hoofd moeten bieden.

 

 


Ook een mens is een dier, en is het van belang ons te zien in het complete geheel van het dierenrijk.

 

 

 




Planten
Dit is een rijk geillustreerde plantengids, en laat zien welke bijzondere planten en bloemen nog in het wild voorkomen en aan welke bedreigingen ze blootstaan. Van meer dan 2000 wilde plantensoorten worden herkomst, groei omstandigheden en bedreigingen beschreven. Ook Planten is met zeer mooie foto's vorm gegeven.

Mens en techniek staan centraal in de Maand van de Filosofie 2014. Dit thema staat minder ver weg dan het zo lijkt. Op het werk neemt digitalisering toe. Uitgevoerde geprinte mutaties, opdrachten of wijzigingen worden na de uit te voeren werkzaamheden digitaal opgeslagen. De papieren versie kan daarna vernietigd worden: minder papier is het credo.
De 3D printer is een feit. In de bouw en in de kunst worden zaken met deze printer gemaakt/geprint. Er wordt al gespeculeerd over het kunnen 3D printen van bijvoorbeeld hamburgers. Het printen van organen lijkt een volgende stap. Zijn we dan nog wel mens?

 

De google glass is maar net op de markt, maar straks hebben we die google glass bij ons permanent, of in ons, evenzo kleine smartphones. Alexander Klopping, maar ook wetenschappers, spreken over de mogelijkheid om vergaarde kennis van mensen op CD te kunnen zetten, en dat deze kennis gedownload kan worden. Zijn we dan wel mens?

 

Jos de Mul schreef het essay van de Maand van de Filosofie. In Kunstmatig van nature neemt hij bepaalde ontwikkelingen onder de loep. 3 scenario's van de toekomstige mens komen aan bod. Robotica, neurowetenschappen en biotechnologie.
De neurowetenschappelijke kant beziet de combi tussen de menselijke psyche en internet, computers. Het versneld kunnen lezen en leren, monitoren van digitaal gedrag, twitteren en vastlegging van lichaamsfuncties m.b.v. sensoren.
In de microbiologie heeft men alternatieven ontwikkeld voor het dna, het bouwplan van leven. We beïnvloeden daarmee de ontwikkeling van planten, dieren en mensen. Mag dit wel? Er wordt gesproken van het kunnen kiezen van toekomstig geslacht vóór de voortplanting.
In de robotica worden de robots steeds meer mens. Robots die alleenstaande mensen kunnen helpen in hun huishouden. Maar kunnen de robots uit hun zelf handelen en denken?
Kan de mens de Aarde werkelijk verlaten en ons nestelen op de Maan en op Mars? Daarmee beïnvloeden we de evolutie van de mens. Want op een ander oord, op een andere plaats, zal er een andere ontwikkeling van de mens zijn, dan op Aarde.

 

Al de vragen behoren niet tot een aflevering van Star Trek, maar zijn zeer reëel en dichtbij..

Nooit meer slapen, een in de IK vorm geschreven roman, door W.F. Hermans, waarin de hoofdpersoon Alfred een expeditie maakt naar het Noorse deel van Lapland. Per trein van Oslo naar Trondsheim, en per binnenlandse vlucht naar Tromsö. Per kabelbaan naar een uitzichtpunt. (DIt ritje maakte ik ook en zag ik het mooie Tromsö liggen, de ijskathedraal, en in Tromsö zelf het standbeeld van Roald Amundsen.) Per sportvliegtuig naar Alta (waar ik de rotskrijttekeningen zag tijdens een wandeling). Van hier per bus naar Skoganvarre. Hier begint de expeditie, wandelend, op zoek naar sporen van een meteoriet.
Nog wel herkenbaar: het zien van de rendieren, nooit gevaarlijk, maar ook het ervaren van de vele muggen. Bij gebrek aan toilets is een rappe stoelgang in de natuur wel zo verstandig, want de muggen vallen ook de edele delen aan... (Br)

Van begin af is het een barre tocht. Vanaf de 1e avond moet Alfred aan het licht wennen, de zon gaat in deze periode niet onder, en slecht slapen is het gevolf, een Insomnia (slapeloosheid) en een 1e betekenis van nooit meer slapen; nooit meer slapen door het vele licht.
Als genre wordt het boek gekenmerkt als psychologische roman, filosofische roman en avonturenroman. In de roman zelf bevindt zich een passage over de psychologische interpretatie: Alfreds theorie over de 3 stadia waadin de ontwikkeling van de mensheid te verdelen is.

"Als je het mij vraagt zijn er 3 belangrijke stadia in de geschiedenis van de mens. In de 1e kende hij zijn spiegelbeeld niet, evenmin als een dier dat kent. Laat een kat in een spiegelbeeld kijken en hij denkt dat de spiegel een raam is, waarachter een andere kat staat. Blaast er tegen, loopt er om heen. Op den duur is de kat niet meer geïnteresseerd is, sommige katten tonen zelfs nooit enige belangstelling voor hun spiegelbeeld. Zo zijn de eerste mensen ook geweest, 100% subjectief. Een "IK" dat zich vragen kon stellen over een "ZELF" dat bestond niet.
2e stadium. Narcissus ontdekt het spiegelbeeld. Niet Promotheus die het vuur ontdekte is de grootste geleerde van de Oudheid, maar Narcissus. Voor het eerst ziet "IK" zich "ZELF". Psychologie was in dit stadium een overbodige wetenschap, want de mens was voor zichzelf wat hij was, namelijk zijn spiegelbeeld. Hij kon ervan houden of niet, maar hij werd niet door zichzelf verraden. IK en ZELF waren symmetrisch, elkaars spiegelbeeld, meer niet. Wij liegen en het spiegelbeeld liegt met ons mee.
In het 3e stadium hebben wij de genadeslag van de waarheid gekregen. Het 3e stadium begint bij de uitvoering van de fotografie. De camera kan niet liegen. En zo kom je erachter, via talloze foto's, dat je meestal jezelf niet bent, niet symmetrisch met je zelf, maar dat je het grootste deel van jezelf in een aantal vreemde incarnaties bestaat voor welke je alle verantwoordelijkheid van de hand zou wijzen als je kon. De angst dat andere mensen hem zien zoals hij is op die foto's die hij niet kan endosseren, dat ze hem misschien nooit zien zoals het spiegelbeeld waarvan hij houdt, heeft de menselijke individu versplinterd tot een groep die uit een generaal plus een bende muitende soldaten bestaat. Een IK dat iets wil zijn en aantal schijngestalten die het IK onophoudelijk afvallen. Dat is het 3e stadium; het voordien vrij zeldzame twijfelen aan zichzelf, laait op tot radeloosheid.
De psychologie komt tot bloei."

Alfred begint in het 3e stadium, en gaat naar het 2e. Er is weer sprake tussen het IK en het ZELF. Later gaat Alfred naar het 1e stadium, zijn omstandigheden zijn primitief, als die van de eerste mensen, hij piekert minder en komt voor het eerst in harmony met de natuur. Hij baadt nu in 'liefderijk water' waar aan het begin de douche 'een harde borstel van water' was.

Nooit meer slapen is de dood, iemand is de dood en dat is een nooit meer slapen. Of eigenlijk juist een voor altijd slapen....

  

 

 

 

In 1932 publiceerde schrijver Aldous Huxley zijn roman Brave new world. Die titel is vertaald verschenen onder de namen 'Het Soma paradijs' en 'Heerlijke nieuwe wereld' maar wordt nu ook gedrukt met de originele titel, Brave new world.

De roman wordt gekenmerkt als een science fiction roman, waarin de Aarde is veranderd in een utopische wereld. Vanuit een wetenschap wordt alles bestuurd. Zaken als liefde, trouw, gezinsleven en godsdienst bestaan niet meer. In laboratoria wordt het leven gecreëerd. 96 soorten individuen worden gemaakt op haast zakelijke wjze en worden voor verschillende soorten wrek ook types geschapen voor dat werk.
Slechts op een paar eilanden, zoals Ijsland, is dit regime er niet. Er zijn nog plaatsen in de wereld waar een 'reservaat' is en waar mensen leven op de ouderwetse manier.

 

In het totalitaire systeem hoort iedereen gelukkkig te zijn, rimpels in het water horen niet getolereerd. Iedereen kan sex hebben met iedereen. Verliefdheid wordt als pronografisch betsempeld.
Bernard Marx is niet gelukkig en op de 'ouderwetse' manier verliefd op Lenina. Samen maken zij een reis naar een reservaat en ontmoeten de 'wilden' John en zijn moeder Linda. Bernard neemt de 2 mee naar zijn wereld. Het moge duidelijk zijn dat dit leidt tot de botsting van de 2 werelden en dit niet goed zal gaan.

 

De roman werd in verschillende landen verboden. Het boek wordt gezien als één van de eerste romans over genetische manupilatie en werd destijds als schokkend ervaren. Met de mogelijkheden van de medische wereld vandaag, staat de roman minder van ons. Stompt de identiteit van de mens hiermee af, nu zoveel techniek mogelijk is?
Huxley schetst een steriele wereld, waarin je niet wilt leven. Het ervren van de impulsen van het leven is uitgehold, en spanningen - ook positieve - zijn verdreven. De perfectie is een 'non' perfectie. De roman is daardoor vooral een meeslepende. Terecht belandt het boek nu in de Modern Library's lijst van 100 beste Engelstalige romans.

Nieuwe commentaren

26.08 | 13:44

Je beschrijving maakt, dat ik nieuwsgierig ben geworden naar het boek en de quote; de mens zou meer bescheiden zijn, dat ze slechts een druppel is in 't geheel.

...
24.07 | 00:35

Inderdaad. Zo is het. Genieten van muziek.
Muziek zal er altijd zijn. Xxx

...
11.07 | 22:34

Interessant verhaal en schilderij Gerrit!! Bedankt voor het doorgeven!

...
03.11 | 14:40

Heel goed omschreven!!! Leuk om te lezen.

...