Music, musica, musical: muziek!

David Bowie, een artiest met zoveel verschillende songs, maar ook zoveel verschillende gezichten en genres. In een ander artikel las ik wat David Bowie kon betekenen als merk. Ik vroeg mij af wat dit gegeven zou betekenen bij het zoeken naar een betrekking, als baanzoeker. Dit zou ook een creatie kunnen zijn.

David Bowie, recentelijk overleden, bekend als artiest, maar ook acteur en kunstenaar. Voordat ik over het onderwerp David Bowie in het zoeken naar een nieuwe baan in ga, ga ik eerste wat eigen muzikale herinneringen plaatsen.

Als jongen zal ik de kreet “meesterwerk” heus niet gebruikt hebben, maar Space Oddity was een nummer wat mij opviel. De gitaar rif was iets wat opviel. Het nummer had iets met ruimtevaart te maken, wat dat kon ik wel herleiden uit de bijbehorende clip. Ik was wel geïnteresseerd in ruimtevaart, dus dat sprak mij aan. Fame was ook zo’n nummer wat muzikaal opviel, en ook hier zit een gitaar rif in. Later hoorde ik dit soort nummers beter en werden ze alleen maar nog mooier.

Ik spring naar de tijd dat ik singletjes kocht en van David Bowie kocht ik Ashes to Ashes. Het had alweer een markante clip, met een clowneske figuur, een Pierrot uitdossing, en in de tekst weer één of andere verwijzing naar de figuur Major Tom (weer uit Space Oddity). Dit nummer kan met andere oren beluisterd worden na het overlijden van David Bowie. “Ashes to ashes, dust to dus”.

Bowie viel op vanwege zijn apart stemgebruik en geluid. Hij leek een precieze taal uit te spreken, en als hij sprak was het haast of hij al zong. Zang technisch waren er nummers die net “tegen” zuiver aan gezongen werden, en lag zijn kracht ook in vreemdere nummers, ik noem hier When the wind blows, een nummer in een animatie die gaat over het vallen van de atoombom. In een serie over één of ander onderzoek werd het nummer Golden Years gebruikt.

Een unieke samenwerking ontstond met het nummer Under Pressure, met Queen. Er ontstond een muzikale samensmelting van stijl en manier van zingen. Nummer technisch is het al eens ontleed, dus dat sla ik in dit artikel over.

In samenwerking met Nile Rodgers werd een andere dimensie gecreëerd, met het album Let’s dance. Het album ging de gehele wereld over, en in de concert reeks die volgde (the serious moonlight tour) vulde Bowie voetbalstadiums.

Dankzij de kennis van nu, kan ik nog een ander nummer van weleer denken. Bowie was een type artiest die haast wars was van seksualiteit en had hij de durf om de clip van het nummer Boys te maken. In het achtergrondkoortje, in de clip, verschenen 3 dames ten tonele, die zich ineens van hun pruik en make up ontdeden en lieten ze zien hoe ze er werkelijk uit zagen. Bowie maakte het volgens mij niet zo uit wat iemand was, en durfde hij in zijn creativiteit iets te laten zien rondom biseksualiteit.

Op Bowie ’s 69E verjaardag verscheen het album Blackstar. Daarin, zo weten we nu, tal van verwijzingen naar Bowie ‘s overlijden. In de clip van het nummer Lazarus – alleen de titel al is één en al verwijzing naar de dood – heeft Bowie een lappen masker voor zijn gezicht, met namaak ogen erop, en is al weer een creatie. In het oeuvre van zoveel creaties past deze gewoon óók weer. Het is apart en daarmee bijzonder.

Met zoveel creaties en gezichten trek ik de conclusie dat Bowie niet bang was voor verandering. Steeds weer anders, zichzelf opnieuw uitvinden en ontdekken. Dit past als thema in het zoeken naar een baan, de verandering is daar en is een gegeven. Het zou ten onrechte zijn als ik bang zou zijn voor deze verandering. Volgens mij was Bowie ook niet bang voor verandering. Het nummer wat volgens mij hier past is het Ch-ch-changes. De volledige Nederlandse vertaling kan je vinden op songteksten.

Bowie zing het woord niet in één keer, Changes, maar stotterend. Ch-ch-changes. Hoe zal het stotteren bedoeld zijn? Aarzelend? Of juist met kracht, het aanzetten tot de verandering?
Changes dateert uit 1971 en staat op de LIP Hunky Dory. Het woord Changes lijkt de vele veranderingen, die nog gaan komen, de vele karakters, aan te kondigen. Bowie zingt I said that time may change me, but I can’t trace time.

Bowie schreef het nummer terwijl er sprake was van een persoonlijke verandering. Bowie ’s vrouw Angela, was zwanger van hun 1 kind, Duncan. Bowie was erg opgewonden om vader te worden. Het is dit optimisme wat doorklinkt in Changes.

Het is een reflecterend nummer over de confrontaties aangaan met kritieken, en zelfstandig op pad gaan. Het nummer raakt ook Bowie ’s aantrekkingskracht in het kader van zichzelf opnieuw uitvinden als artiest.

In een eerder moment deelde ik Changes in het kader van persoonlijke verandering, en ik ben blij dat ik het nummer toen al deelde. Het is een belangrijk nummer geworden in de verandering, met de zang van Bowie gaat heel veel positieve kracht uit.

Op Broadway, te New York, zag ik de musical The Phantom of the Opera, een musical die daar al ruim 25 jaar draait.
De voorstelling was in het Majestic theatre, een ouderwets theater, gezellig en knus, met ouderwetse balkonnetjes.
The Phantom of the Opera is een voorstelling met gebruik van schitterende decors, prachtige aankleding en geweldige voices, kortom een lust voor oog en oor! Vele bekende melodieën.

 

Het stuk speelt zich eind 19e eeuw af, rondom de opera van Parijs als zangeres Christine (Sierra Boggess) haar debuut maakt in de opera. Echter, er is ook een spook van de opera (Norm Lewis) die een oogje op haar heeft. Het spook woont in de spelonken van de opera en heeft ooit lichamelijk letsel aan zijn gezicht opgelopen en draagt hij nu een masker.
Zijn geest is echter net zo fragide en donker als de spelonken waarin hij woont. Als hij Christine zijn wereld laat zien, en haar de muziek van de nacht aanbiedt, lijkt dat door de kaarsverlichting heel erg romantisch, maar hij wil haar bezitten en dat zij alléén voor hem zingt.

 

Music of the night, haast een klassiek stuk, van erg hoog niveau.
Christine krijgt beschermning van Raoul (Jeremy Hays) en hij belooft haar dee ware liefde in het prachtige nummer All I ask of you.
Het spook komt hierachter en is furieus, hij vermoordt de toneelmeester en laat de kroonluchter op het toneel vallen.
Het spook laat zich tijden niet zien en men denkt dat het spook weg is. In Masquerade, een carnaveleske viering, komt het spook met een toneelstuk, een opera, op de proppen waarin Christine de hoofdrol moet spelen.

 

Raoul bedenkt een plan om het spook in de val te laten lopen, met Christine als lokaas..
Het spook weet met Christine naar zijn spelonken te ontsnappen, en een harde achtervolging begint. Het spook weet Raoul gevangen te nemen en wil Christine een vreselijke keuze laten doen: samen met het spook verder gaan, maar zo niet dan moet Raoul sterven. Het is een point of no return..
Christine wijst het spook erop dat hij zich enkel achter zijn masker schuil houdt,  en dat er sprake is van echte liefde. Het spook laat Christine en Raoul gaan, zijn Music of the night is voorbij en hij verdwijnt, onvindbaar voor de meute..

 

Prachtige musical, met alles wat je maar wilt, mooie nummers, goed gezonden, emotie! Het stuk behoort tot de besten in dit genre...

Ik woonde nog in Utrecht, en reisde al aardig van werk naar Epe, waar mijn partner woonde.
In de zomer beklom ik samen met mijn partner de Domtoren te Utrecht, in de avonduren. Terwijl wij hoger en hoger de trappen liepen, en de dingen zagen die je in de Dom binnen kan zien (bijvoorbeeld de enorme klokken, het beiaard) werd het langzaam steeds duisterder in Utrecht en werden de lichtjes in de stad ontstoken.
Mijn partner en ik kwamen op de bovenste omloop van de Dom en zagen het mooie uitzicht over de stad Utrecht. Terwijl ik zo mijn eigen stad zag, en de contouren van de vele lichtjes, voelde ik mij trots, ik was trots op deze stad waar ik was geboren!
Tegelijk kwam er iets bij mij binnen wat mij deed realiseren dat ik deze stad misschien wel ging verlaten.. Het raakte en emotioneerde mij..

 

Ik droomde ervan. Ik zag de vele lichtjes van de stad, en bewonderde ze. Zou het een teken zijn> Ik werd wakker en in mijn slaap had ik hier ook hardop over gesproken, mijn partner hoorde mij.
In de ochtend was er ondersteuning door mijn partner en op de wekker radio hoorde ik de Theme from Mahogany, gezongen door Diana Ross, één van mijn favoriete nummers, een mooi gezongen ballad.
Ik schreef er het Thema van de Domtoren op, ik wist immers nog niet waar ik heen zou gaan, Do you know where you're going to?, en deze tekst belandde ook in mijn boek "Woordenschat".
Zo werd dit nummer wel een hele persoonlijke bewerking, die ook thuis hoort in de rubriek, de plaat en zijn verhaal..

Nieuwe commentaren

26.08 | 13:44

Je beschrijving maakt, dat ik nieuwsgierig ben geworden naar het boek en de quote; de mens zou meer bescheiden zijn, dat ze slechts een druppel is in 't geheel.

...
24.07 | 00:35

Inderdaad. Zo is het. Genieten van muziek.
Muziek zal er altijd zijn. Xxx

...
11.07 | 22:34

Interessant verhaal en schilderij Gerrit!! Bedankt voor het doorgeven!

...
03.11 | 14:40

Heel goed omschreven!!! Leuk om te lezen.

...